|
Film müziği, çoğunlukla ‘kullanılan’ veya ‘dinlemeden duyulan müzik’ şeklinde tanımlanır. Bununla birlikte sinema tarihinde kimi müziklerin, filmlerinin ötesine geçerek ölümsüzleştikleri de bilinir. Sinema ve müziğe tutkuyla bağlı beş kadın müzisyenin 1995 yılında kurduğu Nino Rota Ensemble, geçtiğimiz hafta İstanbul’da bir konser verdi. Ölümünün 20. yılında dünyaca ünlü İtalyan yönetmen Federico Fellini’nin anısına verilen konserin içeriğini usta yönetmenin birlikte çalıştığı, ayrılmaz bestecisi Nino Rota’nın eserleri oluşturuyordu. Konser sonrası Rota’nın müzikleri dinleyenlerde filmlerden bağımsız tınılar bırakırken, benim için de bu köşede Fellini’yi anmak kaçınılmaz oldu.
Rimini’den Roma’ya
Fellini’nin sinema serüveni Rimini’deki sinema salonu Fulgor’da izlediği filmlerden Roma’da Rossellini ile tanışmasına uzanan yolda başlar. Alberto Lattuada ile birlikte yönettiği Varyete Işıkları’nı filmografisinde 20’den fazla yapım izler. Kanımca Fellini’ye yeni başlayanlar için 50’li yıllarda çektiği Sonsuz Sokaklar ve Cabiria’nın Geceleri yol gösterici olabilir. 60’ların ekonomik patlamasına paralel olarak Roma burjuvazisini eleştirdiği Tatlı Hayat ve en autuercü yapıtı Sekiz Buçuk’uncu filmiyle dünya sinemasında ünlenir. Yönetmenin otobiyografik unsurlardan ve anılarından beslendiği 70’li yıllarına ise Roma ve Amarcord filmleri damga vurur.
Vazgeçemedikleri
Fellini, ülkesine ve özellikle Cinecittà stüdyolarına sıkı sıkıya bağlı tipik bir İtalyan yönetmendi. Sirkler, gezginci çadır tiyatroları, palyaçolar, kadınlar, Roma şehri, fahişeler, çocukluk anıları ve düşleri ‘Fellinivari ruh’un vazgeçilmez bileşenleriydi. Yaşamı boyunca birlikte olduğu eşi oyuncu Giulietta Masina, kadim dostu Marcello Mastroianni ve değişmez müzikçisi Nino Rota da bu ruhun tamamlayıcısı oldular.
Bitirirken, usta yönetmen için söylenecek tek şey var: Sinemaya armağan ettiği filmler için teşekkürlerimizle. Grazie* Federico!
*İtalyanca teşekkürler. |
