Monroe bir yıldız olarak doğmuştu

  Pera Müzesi’nde daha yeni sonlanan Nikolas Muray sergisi, 1930’lardan 1970’lere Amerika’da reklamcılığın görsel gelişimi üzerine bir Brezilya dizisinden farkı kalmayan “Mad Men”den çok daha sağlam bir kaynak olarak beni etkiledi. Portre fotoğrafı çekmenin benim için ayrı bir büyüsü vardır, çünkü iyi bir portre fotoğrafı aslında kendini ne olarak görmek istediğini sana sunan fotoğraflardır. Aynı yağlı boya portre resimlerinde olduğu gibi görselleştirdiği kişiyi idealize eden portre fotoğrafları; gerçekliğin mükemmel kopyası olduğu iddiasıyla dünya sahnesine çıkan fotoğrafın aslında çekenin gerçek objeleri kullanarak yarattığı hayal dünyası, tahayyülü ve vizyonu olduğunu ispatlamıştı.  Nikolas Muray ise bir reklam fotoğrafçısı olarak kullandığı objeyi, satacağı ürünün imajına göre idealize ederek sunmayı ilk keşfedenlerdendi. ''Hayal ettiğiniz her ne varsa fotoğrafını çekeriz biz, üstelik hepsini bir işgününde!'' sloganıyla dünyanın en çok hayal edilen Hollywood yıldızlarını da çeken Muray’nin sergisinde gezerken karşıma çıkan Marilyn Monroe’yu bir efsane haline getiren tüm Hollywood menajerleri, film yapımcıları, yönetmenler kadar Muray gibi fotoğrafçılar da olmuştu.

Hala Satan Bir İmaj…

Monroe’nun ya da o zamanlarki adıyla Norma Jean Morterson’un ilk menajeri Johnny Hyde ile yarattıkları M.M. imajının bu kadar kült olacağını ilk başta düşünmediklerine eminim. Fakat çene ve burun estetiği ile mükemmelleşen yüzüne en son dokunuşu platin sarısı saçlarıyla yapmasını Hyde önermişti. Peroksit amonyak bileşimi ile acı içerisinde yanan saç derisine rağmen saçlarını uzun süre kendisi boyayan Monroe, makyaj stilini de yine kendisi geliştirmişti. Pudra ve gliserin karışımı ile yüzündeki ufak tefek kusurları örten güzel yıldızın, gliserinle beslenen ayva tüyleri fotoğraf flaşları ile çok sevdiği “pırlantalar” kadar parlayan bir cilt kazandırmıştı Monroe’ya. Böylece ideal bir Hollywood yıldızı olabilecek fotojeniye sahip olan Marilyn, kısa bir süre önce ölen ilk platin sarışın Jean Harlow’un yerini doldurabilecekti. Monroe’nun platin saçları ve ikonik makyajı kadar üstüne yapıştırılan çocuk akıllı, çocuk sesli, korunmaya muhtaç seks bombası imajını destekleyen kıyafetleri ise döneminin en ünlü stüdyo tasarımcılarından William Travilla ve ünlü İtalyan modacılar Oleg Cassini, Emilio Pucci tarafından yaratılmıştı. Kum saati görüntüsündeki gerçek 90-60-90 ölçülerine sahip vücudunu doğrudan saran elbiselerinde ağırlıklı kullanılan pembe tonları, fuşyalar ve kırık beyazlar onu en çok taklit edilen moda ikonlarından biri yaptı. Ölümünün üzerinden yarım asırdan fazla bir süre geçtiği halde hala en çok arzulanan kadınların başını çekiyorsa bunu Monroe’nun sadece iyi pazarlanan ve planlanan imajına değil, kendine münhasır güzelliğine, tüm makyaja ve diğer kozmetik uygulamalara rağmen içinden, bakışından gelen doğallığa bağlamak gerekir.  Evet gerçekten de bazı insanlar yıldız olarak doğuyor…