|
30. İstanbul Film Festivali’nde ulusal ve uluslararası yarışma filmleri henüz izleyiciyle buluşmaya başlamadı, ama Akbank galaları ve dünyanın dört bir yanından sinema sanatının son örnekleri festival severlerin takvimlerini doldurmaya yetiyor.
Usta İngiliz yönetmen Mike Leigh’nin yazıp yönettiği Ömrümüzden Bir Sene (alttaki fotograf) Akbank galalarının en heyecanla beklenen filmlerindendi. Senaryosuyla özgün senaryo Oscarına aday olan Leigh, veteran oyuncu kadrosuna da birçok adaylık kazandırdı.
Yetişkin bir oğulları olan Tom ve Gerri’nin dört mevsiminde geçen öykü, daha çok Gerri’nin 20 yıllık iş arkadaşı Mary’nin yalnızlığı üzerine odaklanıyor. Gurur duydukları vefalı bir oğul yetiştiren, şöyle veya böyle kendilerine yeten ve ilerleyen yaşlarının tadını çıkaran bir çiftin sahip oldukları maddi manevi tüm zenginliğin zıttını yansıtıyor Mary. Yapayalnız, alkolik, nevrotik, takıntılı ve gürültücü Mary, varlığıyla Tom ve Gerri’nin mütevazi dünyalarını bir cennet gibi gösteriyor. Mary sayesinde hayatta en ufak bir dostluk ve sıcaklığın altın değerinde olduğunu hissediyoruz. Öyle ki Leigh, dört beş kişinin dışardan bakıldığında son derece sıradan bir yılı üzerinden insanlığa dikkate değer bir sevgi reçetesi yazıyor. Filmde kaybolan yıllar, geç kalmışlıklar can acıtırken, iki insan arasında yaşanan her sıcak an, kurulan her bağ hayat kurtaracak kadar güçlü.
Imelda Staunton’ın kısacık ama müthiş bir performansıyla açılan film, ilk dakikadan itibaren hayatın ne kadar zor olduğu mesajını veriyor. Filmin geri kalanıyla direk olarak bağlanmayan Staunton’ın iki ufak sahnesi tek başına bile hayata dair büyük şeyler söylüyor.
Hayatın bazı insanlara iyi davranmadığını söylüyor Mike Leigh’nin bir karakteri. Bu filmin hemen ardından izlediğim Muhbir de hayatın hiç ama hiç iyi davranmadığı hatta korkunç bir şekilde kurban ettiği insanlarla ilgili.
Savaştan sonra Saraybosna’ya barış gönüllüsü olarak gönderilen Amerikalı polis Kathryn, Birleşmiş Milletler’in Toplumsal Cinsiyet Bürosu’na atanır. Yavaş yavaş şehirde süregiden seks ticareti ve insan kaçakçılığını keşfeden Kathryn, olayların peşinden gittikçe Birlemiş Milletler, polis ve barış gönüllülerinin bile bu skandalın içinde olduğunu görür. Döndüğü her yerde yüzlerce, hatta binlerce genç kızın işkenceye ve tecavüze maruz kalmasını teşvik eden, hatta bu ticaretten pay alan insanlarla karşılaşan Kathryn zamanla en az o genç kızlar kadar çaresiz ve kimsesiz kalır.
Dünyanın çok önemli sorunlarından biri olan insan kaçakçılığını aksiyon-gerilim senaryolarına alet eden birçok Hollywood filmi yapılırken, bu konuya gerçek anlamda eğilen cesur ve çarpıcı bir film izlemek gerçekten çok umut verici. Muhbir, dehşet verici sahneleri, insanoğlunun akıl almayacak denli çirkin yüzünü olduğu gibi yansıtmaktan çekinmiyor. Hem de bunu, ‘Amerikalı bir kadın tek başına adalet için savaşır’ şablonundan çıkıp gerçek bir kahraman yaratarak ve türsel klişelere düşmeden yapmayı başarıyor. Kathryn’in ve bu sektörün kurbanı olan genç kızların çaresizliği, birbirinden iç parçalayıcı sahnelerde insanın kötülük kapasitesini tüyler ürpertici bir şekilde anlatıyor.
Rachel Weisz’ın (üstteki fotograf) performansı erkek egemen bir dünyanın adeta birbirine karışan erkek yüzleri arasında göz kamaştırıcı sadelikte ve güzellikte. İlk uzun metraj filmini çeken Kanadalı yönetmen Larysa Kondracki şüphesiz geleceğin takip edilmesi gereken yönetmenlerinden. » Son Gece film sayfası |
