Bizim apartmanda boş bir daire vardı. İçerde hiç kimse yoktu; böyle mutsuz bir daireydi. Biz de pasta vermek için içeri girmiştik. Çünkü pastayı herkes sever. Oradaki dolaptan içeri girince çok değişik bir dünyada bulduk kendimizi. Karanlık,  mutsuz ve renksiz bir yer. Gülmeyen Kral’ın sarayı ordaymış. Hiç gülmüyormuş Kral. O gülmeyince krallıkta yaşayan kimse gülmüyordu. Ben çok üzüldüm. Onu güldürmek için elimizden geleni yaptık. Çünkü gülmek kadar güzeli var mı dünyada?
There was an empty apartment in our building. No one lived there; it was such a gloomy place. We went inside to deliver a cake—after all, everyone loves cake. Upon stepping through the doorway, we found ourselves in a strange new world—a dark, joyless, and colorless place. It turned out to be the palace of the King Who Never Smiled. The King never smiled at all. And because he didn't smile, no one in the kingdom smiled either. It made me very sad. We did everything we could to make him smile. After all, is there anything in the world more wonderful than laughter?

« Önceki Film  | Sonraki Film »